Navigatie

Blog

In dit blog geeft Tante Keet je een kijkje in haar leven. Lees gezellig mee. De nieuwste verhalen staan steeds bovenaan en via Facebook en Twitter houdt Tante Keet iedereen op de hoogte als er een nieuw blog verschijnt.

 

Januari 2017

   


 

Tranen van trots en ontroering....

Afgelopen week haalde ik je op van een feestje. Die blik van herkenning en  knuffels als je me ziet zijn met geen pen te beschrijven. Op een gegeven moment keek je me tijdens het pannenkoeken eten even aan.Het was oke…ik ken jou en we horen bij elkaar. Dat was wat ik zag in je ogen. Wat ben je gegroeid en wat ben ik toch trots op jou. Wat kom je van ver! Je basisvertrouwen groeit steeds een beetje meer. Het lukt niet altijd, maar dat geeft niets. Dan doen we weer een stapje verder en proberen we het later nog een keer weer. Ik kan je niet vertellen hoe knap ik het van je vind. Sterk, dat ben je. En hoe moeilijk is het dan om je kwetsbaar en verloren te voelen. Het is zo vaak alles of niets door wat je hebt meegemaakt. Wat moet ik soms toch streng tegen je zijn terwijl ik het liefste je alleen maar in mijn armen zou willen houden. Maar dat kan je helaas niet aan. En dat doet pijn. Ik gun je het moment dat je dat wel kan, ik gun het je zo. Het is een stil verdriet dat ik dan heb....

Vanmorgen was het even weer mis. Alles liep anders op school en je moest mee met groep 3. In eerste instantie leek dat leuk. Maar toen je in de klas stond en ik wou weg kwam het op je af. Machteloos ben je dan. En als ik je dan troost en gerust probeer te stellen dan werkt dat averechts want dat is het begin van het einde. Dus pak ik weer streng door. We lopen naar de juf en leggen samen uit dat het toch wel eng is. Ik kniel naar je toe en praat tegen je: “ Lievie, alles is vandaag anders. Maar ik kom echt terug, ik haal jou echt op. Het komt goed en juf is er en je broertje is er ook.” Maar jij moet nog maar zien dat het allemaal goed gaat komen. Er ging al zoveel mis in jouw leven waar je geen controle over had. Dit breekt mijn hart! Ik zie je huilend naar de klas lopen, bleh!

Een vriendin van mij geeft aan dat je shawl op een tafel ligt. Ik weet dat je die met je leven bewaakt en daar bewust neer hebt gelegd. Ik heb hem deze zomer voor je gehaakt en oh men….wat vond je dat geweldig! De hele zomer heb je hem zorgvuldig bewaard in de kast op de camping. Mijn vriendin bevestigd hoe gek jij bent op die shawl en dat je in korte tijd wel vijf keer hebt gezegd dat ik het heel erg knap voor je hebt gehaakt. Wow, ik wist dat je er gek op was….maar dit ontroerd me. En mijn tranen lopen, ik kan ze even niet stoppen. En dus schrijf ik nu even deze blog. Voor jou! Lieve Schanulleke, ik ben trots op jou. Je doet het zo goed! Ik ben zo blij dat we elkaar hebben mogen leren kennen. Zoals jij leert van mij, zo leer ik elke dag van jou en het maakt me zo dankbaar! Dankbaar dat je in mijn leven bent!

 

 


November 2016

   


 

Thanksgiving 2016....hmmmm.....

Het is al weer een tijdje geleden dat ik een blog schreef. Er zijn in al die maanden echt ontelbaar dingen gebeurd in ons leven met de kinderen en het was bizar onrustig. Inmiddels zijn we weer in wat rustiger vaarwater beland en neem ik nu maar even de tijd om iets te schrijven.

 

Deze maanden vierden we Thanksgiving bij mijn neefje. Hij is geadopteerd en Amerikaans en mijn broer en zijn vrouw wilden een aantal jaar geleden graag deze Amerikaanse traditie samen vieren. En dus rukte beide families op voor ons neefje. Inmiddels zijn we een aantal jaren verder en het is een waar feest geworden waar we naar uitkijken. Iedereen maakt een onderdeel van het diner. Aan mij eigenlijk altijd de eer om de toetjes te verzorgen. En ik zal je vertellen...dat vind ik echt GE-WEL-DIG!!! Het is elk jaar weer opnieuw een missie voor mij om iets lekkers te verzinnen, zo ook dit jaar.

Uiteindelijk besloot ik een aardbeientiramisu, een profiteroletaart ennnnnn....mijn oma's (god rest her soul) traditionele uitgelekte yoghurt te maken.

 

Iedereen was dit jaar weer laaiend enthousiast! Ik begon de dag meteen met alles klaar te zetten en toen ik de kinderen naar school had gebracht ben ik meteen aan het werk gegaan. De yoghurt had al een nachtje uitgelekt dus die kon ik zo afmaken. De tiramisu was ook snel klaar. En toen kwam de profiteroletaart. Dat was een spannende. Nog nooit eerder gemaakt, maar ik ging er voor! Zelf banketbakkersroom, soezendeeg en ganache maken. Een heerlijk uitdagend klusje. Ik werd steeds enthousiaster en dacht: ik deel het even op mijn persoolijke facebookpagina. De reacties waren positief en mensen vroegen om de recepten. Dus vandaar mijn blogje nu....nou ja, blogje??? Euhmmmm....MEGAblog, want er komen hieronder wel ff twee recepten te staan!

Leuk om te maken voor de feestdagen...of gewoon lekker voor het weekeind!!! Ze zijn alle twee goed te doen, je hoeft geen ervaren bakker te zijn. De aarbeientiramisu stond ooit een keer in de allerhande en de yoghurt is gewoon ouderwetse hangop zoals mijn oma het altijd maakte. Er moet wel bij gezegd worden dat je natuuuurlijk vers fruit kan gebruiken. Is wat gezonder...maar hey, wie wil dat nou als je eenmaal het origineel van oma Verduin hebt geproefd? Geloof me...stap over je weerstand en trek dat fruit voor deze keer uit het blik! Morgen gewoon weer suikerloos en vers fruitdagje, dit overleef je wel...t is een heerlijke guilty pleasure....believe me!!!

De profiteroletaart komt uit de bakbijbel van Rutger van den Broek. Die is wat moeilijker....maar neem van mij aan...ook leuk om te maken en een aanrader. Hieronder in ieder geval het recept van de uitgelekte yoghurt a la oma verduin en de aardbeilimoncello tiramisu. Wees wel gewaarschuwd: als je zo'n anti e-nummergeraffineerdesuikerszijnverbodentypje bent dan is deze blog gewoon niet aan je besteed. Kijk dan gewoon weer lekker in je easy peasy-kookboekje (die heb ik ook hoor, maar gisteren natuurlijk ff dicht LOL), no hard feelings!!!

 

Ik wens jullie heel veel bakplezier!!!

 

Aardbeientiramisu met Limoncello

Nodig:

Twee a drie pakjes lange vingers, Limoncello, 500 gram aardbeien (wel hollandse he?! Die zijn gewoon het lekkerste!!!),  500 ml slagroom, 500 gram mascarpone, grote schaal

How to

1. Leg een laagje lange vingers onder in de schaal en besprenkel ze met Limoncello. Laat intrekken en ondertussen...

2. Klop je de slagroom stijf (met flinke scheut suiker er in natuurlijk). Is deze stijf meng er dan alle mascarpone doorheen.

3. Maak de aardbeien schoon. Leg een klein deel apart zodat je ook nog decoratie hebt. Van de rest maak je moes met een blender of staafmixer.

4. Over het eerste lange vingerlaagje komt een laag slagroommascarpone mengsel

5. Daarna leg je weer een laagje lange vingers over het mengsel heen. Sprenkel er weer wat Limoncello over heen. Vervolgens...

6. Drapeer je alle aardbeienmoes nu over de besprenkelde lange vingers

7. Daarna weer een laagje slagroom/mascarpone en dan leg je er leuk wat aarbeitjes overheen als decoratie.

8. Laat het even opstijven in de koelkast (toch wel minimaal een half uur, mooier is als het langer is!)

 

Uitgelekte yoghurt

Nodig:

Twee liter magere yoghurt, 500 ml slagroom, een blik vruchtencocktail, een blik aardbeien, een blik kersen, eventueel ander blikfruit....

How to

1. De yoghurt een nacht lang in een theedoek uit laten lekken (ik leg het handoek in een vergiet, het vergiet weer in een pan, werkt super!! Pak trouwens wel een schone theedoek he?!)...

2. Volgende dag de yoghurt uit de theedoek schrapen en in een grote kom lepelen

3. Slagroom stijf kloppen (zeer stijf!) met suiker....veel suiker (tja...sorry....het stamt uit de jaren 70-80....daar kan ik niets aan doen)

4. Vruchten uit blik uit laten lekken in het vergiet

5. Slagroom en yoghurt mengen

6. Vruchten er bij mengen en even laten opstijven in de koelkast...of.....buiten in een afgedekte kom (als het winter is werkt dit prima!!!)!

 


februari 2016

   


Migraine en pokkeweer....het leven van een moeder gaat niet over rozen!!

Oke, ik heb vanaaf dus proef avond en startte de dag met migraine...grrr! Alles klaargezet en toen snel gaan rusten met para's en ibu's in mijn snaveltje.Tegen de tijd dat ik de kids op moest halen nog half duizelig van de hoofdpijn maar hey, het trok weg dus je hoort mij niet klagen. Loop ik naar buiten....knetterregen en knetter koud! Door weer en wind die kinderkes ophalen van school laat de oudste madame (te weten: ies!!!) mij en de andere 4 kids werkelijk waar 15 minuten in stromende regen wachten. Eindelijk is ze er en wij naar huis...kleintjes mochten in de bakfiets, oudste jammeren daarover en Schanulleke bleef twijfelen (in de nog steeds stromende regen)  en uiteindelijk wou ze er toch niet in....was fijn geweest als ze dit eventjes gemeld had dat had weer 5 minuten gescheeld in de stromende regen... Fietsend naar huis werd het ijskoud tegen mijn toch al brakke hoofdje dus ik wikkel een sjaal om mijn hoofd. Vriendinlief die dezelfde weg naar huis loopt vond dat errug grappig en lag in de pies van het lachen om mij. Maar ach, nood breekt (fashion)wetten toch???

De regen werd alsmaar erger en de wind ook...lekker zwaar met de jongens in de fiets. Wil ik de deur alvast open doen voor de andere kinderen begint benjamin natuurlijk hard te bleren dat ik hem moet draahahahahahahaguuuuun! Geen tijd, ik sta hier in de stromende regen dus ik zet door. Ik brul tegen iedereen die naar binnen loopt:"VOETEN VEGEN, SCHOENEN UIT EN JAS AAN DE KAPSTOK!"  en loop snel naar Ben die nog zit te mopperen en de grienen. Ik word ff heel boos en vraag aan hem of hij het door heeft dat ik in de stromende regen mijn ding sta te doen om alle kinderen niet voor de deur in de stromende regen te laten wachten terwijl HIJ lekker droog onder de kap zit (HINT HINT  lieve zoon!!)? Ohww...jaa. zegt ie... Dus ik mopper heel hard dat hij moet stoppen en nu moet komen om naar binnen te gaan. Hij loopt naar binnen en ik beslis dat ik nu meteen maar ff de hond uit laat nu ik nog drijfnat ben en vraag pleegdochterlief eerste keer luid maar vriendelijk of de hond eruit mag. Dat duurt te lang (in de nog steeds stromende regen) en dan wordt ik lichtelijk erg behoorlijk geirriteerd. De hond komt en pleegdochterlief zegt sorry. Benjamin komt aan met een kitkat die natuurlijk meteen in de stromende regen geopend moet worden en natuuuuurlijk ben ik de enige die dat kan. Dus niet denk ik! Ik zeg: " Laat een ander je ff helpen" terwijl ik al weg loop. Een jammerende Benjamin maar goed, hondje gaat nu ff voor.

Het hondebeest wil natuuuuurlijk niet plassen op de heenweg dus ik loop maar weer terug (wetend dat het geen zin heeft) en mopper zelf op de terug weg luid over dit pokkeweer. Wat een Kwalitatief Uitermate Teleurstellende dag! Ik vind mezelf ff superzielig! Ik wil naar binnen gaan maar besef me dat er geen handdoek ligt voor de hond en dat ik vanmorgen heb staan dweilen. Ik open de deur, vraag naar een handdoek en haal ondertussen snel de fiets uit de schuur  (let op: nog steeds in de stromenden regen!!!) voor de oudste die naar haar vriendinnetje wil fietsen. Dochterlief meldt me dat er een handdoek is en ik laat hond naar binnen..hondebeest ontglipt ons natuurlijk allemaal en loopt met zijn natte haren mijn net gedweilde huis weer te besmeuren...GRRRRRR Kwalitatief Uitermate Teleurstellend!  Iedereen kijkt bedreten en ik willen er allemaal achteraan maar ik heb me er al bij neergelegd en zeg dat het oke is. Snel alles uit en dan er zelf maar achteraan. Ondertussen zie ik dat iedereen doorweekt is: "doe jullie broeken maar uit, doen we snel in de droger!" en iedereen volgt mijn advies op. En nu? Allemaal droog binnen en hongerige monden....veel dorst!

​En dan komt het lumineuze idee...! "Warme choco of thee met pennywafels?" roep ik door de kamer. Iedereen juicht en de sfeer is weer gezellig...fieuwww, I saved the day!!! We drinken choco en thee en de pennywafel red werkelijk waar mijn dag! En mijn hoofdpijn  is weg... ;-)

​Het leven van een moeder van vijf gaat zeker niet altijd over roosjes....maar die pennywafels....daar moet ik ff een voorraadje van in gaan slaan :-P


januari 2016

    


Keulen

De afgelopen weken hield een aantal zaken me bezig....bijvoorbeeld wat er is gebeurd in Keulen en met name wat voor een ophef dit heeft veroorzaakt. Ook mij heeft de situatie in keulen aan het denken gezet. En dan heb ik het niet over vluchtelingen....al verbaas ik me soms ook over die discussie. Even weer on-topic: Keulen! Naar aanleiding van de gebeurtenissen ging er een fimpje viral op het internet en dat filmpje raakte me. Via deze link kun je de video bekijken. Http://www.famme.nl/dochters-hebben-een-belangrijke-boodschap-over-seksisme-voor-hun-vader/

Wat me raakte is wat ik herkende. Ik besefte me door het fimpje wat ik eigenlijk allemaal had meegemaakt in mijn leven op het "mannengebied" . Ik schrok er eerlijk gezegd ook nog eens van toen ik (door dat filmpje) ging verder ging kijken dan mijn neus lang is. Dus besloot ik, al weken geleden, dat "Tante Keet" hier ook maar over moest gaan schrijven.

En nu hik ik er al weken tegen aan.... Want ja, wat schrijf je dan nog? Is niet alles al gezegd? Is niet alles al duidelijk? En wat ga je dan zeggen? Maakt het je niet kwetsbaar? Het is nogal een persoonlijk verhaal.... en  je leven is toch niet alleen maar kommer en kwel geweest? Nee dat is het zeker niet. Weken lang heb ik zitten dubben...ga ik dit schrijven of niet. 

En vannacht had ik nachtmerries in de vorm van flashbacks. Toen mijn dochterlief vroeg waarom ik zo slecht had geslapen heb ik haar kort uitgelegd wat er aan de hand was. Mijn dochtertje geef ik altijd mee dat zij haar lichaam moet respecteren.  Maar oh... ik dacht weer aan de video en besefte me dat wij ook onze zoons iets te leren hebben t.a.v. vrouwen, want ik als ik naar mijn lijstje kijk is dat harder nodig dan dat ik had gedacht.

Daarom nu toch een lange blog over dit onderwerp. Voor alle vrouwen die wel of niet slachtoffer zijn geweest, maar zeker ook voor jongens en mannen ter bewustwording van wat we creeeren....t.a.v. het onderwerp sexuele intimidatie/respect:

Aan die kinderlokker, die dacht dat het een goed idee was om mij, mijn zusje en mijn vriendinnetje lastig te vallen. Wij wisten praktisch niets over dat onderwerp....wij waren nog kinderen. Ik ben hard weg gerend om de moeder van mijn vriendinnetje op te halen en moet er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren met mijn zusje en haar vriendinnetje. Vanaf dat moment was lopen door de straten in mijn wijk niet meer hetzelfde, was ik zelfs bang voor nonnen op onze oude vertrouwde camping in Zwitserland....

Aan die jongen met wie ik voor het eerst probeerde naar bed te gaan en bij wie het niet lukte en dat aan iedereen vertelde op school (nee, is geen slechte film, dit is waargebeurd). Ik was het grapje van de dag op de school en voelde me verschrikkelijk mislukt....

Aan de jongen die zichzelf zo geweldig vond dat hij meende een weddenschap te moeten houden en degene die mij kon versierde 3 punten gaf. Iedereen tijdens de werkweek wist er vanaf, behalve ik natuurlijk. Wat voelde ik mij een verschrikkelijke nul toen ik het achteraf hoorde....what was I thinking...dat iemand serieus een oogje op mij zou kunnen hebben?

Aan de man die het nodig vond om mij bij de UT-vijver s ochtends vroeg klem te rijden met je auto en me aan te randen. Ik raakte totaal in paniek. Wou gaan schreeuwen maar er kwam niets uit mijn mond. Gelukkig kon ik op de een of andere manier toch nog wegfietsen en een tegenligger aanhouden in mijn paniek die me heeft kunnen redden....ik was een jonge tiener.... fietsen in het donker in mijn uppie....ik heb het jaren lang niet gedurft....

Aan de vader van mijn beste vriendin. Die het hilarisch vond om me voor schut te zetten tijdens de verjaardag van zijn dochter. Het gesprek kwam op tongval (muziekinstrumenten) en ik kreeg ineens naar mijn hoofd geslingerd dat dit eindelijk iets was waar ik over mee kon praten... ik speelde drums...die grap kwam pijnlijk binnen. Grappige is dat jij mij losbandig vond (ik zeg het maar netjes voor alle jeugdige lezers onder ons). Ik had veel vriendjes en dus trok jij je conclusies over mij. Verkeerde conclusies, ik ben geen type voor een one night stand en de verkeringen in die tijd waren vrij onschuldig (beetje zoenen, veel meer durfde ik ook niet vanwege de bovenstaande ervaringen) en alleen als het echt serieus was durfde ik verder te gaan dan zoenen.

Aan mijn ex-schoonouders die aan mijn ex vertelden dat ik zo op mijn tante leek. Nou zal ik je vertellen dat mijn tante door verkeerde relaties met mannen verkeerde keuzes maakte. Dat uitte zich voornamelijk in kledingkeuze. Lieve ex-schoonouders. Wat ik van jullie heb geleerd is dat je mensen niet mag veroordelen op hun uiterlijk. Dat het gaat om de binnenkant. En als je binnenkant niet mooi is, je van buiten er leuk en acceptabel uit kan zien maar dat het helaas slechts een leeg omhulsel is. Pijn deed het wel dat dat gezegd werd. Ik heb jarenlang met jullie zoon gelopen. Ik hoop dat je begrijpt dat dit een klap in mijn gezicht was ook al wist ik dat hoe jullie over mij en mijn familie dachten weinig respectvol was.  Zeker als je bij elke keer dat ik op bezoek was mijn hele familie er met elkaar lekker even door haalde? Ik was 18...ik durfde mijn mond niet open te trekken. Jullie waren met zijn 6-en en ik was in mijn uppie....ongelijke strijd....zeker als je die al verloren hebt door vooroordelen vanuit je vrouw zijn...

Aan de jongen van mij voormalige kerkgenootschap. Na een heftige relatie van 3 jaar met mijn ex (welke jouw schoonfamilie was) had ik behoefte om tot mezelf te komen en positief contact met andere mensen. Ik woonde alleen op mezelf en was kwetsbaar en na alle ervaringen van de afgelopen jaren durfde ik niet eens met het licht uit naar bed te gaan. Toch woonde ik op mezelf en was ik er trots op dat ik dat durfde. Helaas vond jij het nodig om via een anoniem nummer mij een sms-je te sturen met sexueel intimiderende teksten. Geen afzender....totale paniek. Naar buiten kijken, kan iemand mij zien? Doodsangsten.... Ik heb je moeder nog een keer gezien op het sterfbed van mijn oma. Maar ik durfde het niet aan haar te vertellen. Had geen ruimte en vond het niet gepast zo bij mijn oma (al had oma daar een andere mening over gehad als ik het haar nu kon vragen) maar ook...hoe ga je dat vertellen over iemand zijn zoon? Ik zou me schamen als moeder en mijn zoon zou er flink van langs krijgen als ik zo'n verhaal te horen kreeg.

Dit bovenstaande is allemaal voor mijn 18e jaar voorgevallen. Slechte start met mannen dus kun je wel zeggen. Het is moeilijk als je slachtoffer bent om uit die rol te komen, maar niet onmogelijk. Mij is het ook gelukt. Ik kan (dankzij boemerangcollega's) weer alleen fietsen in het donker, ik kan zelfs de hond uitlaten aan het einde van de avond. Er zijn dus veel positieve voorbeelden te noemen waardoor we ons ook moeten beseffen dat er hoop is. Dat lukte me niet alleen, met hulp van anderen kon ik weer de positieve dingen leren zien m.b.t. dit onderwerp. Daarom hieronder een dank woord en meteen de positieve twist voor mezelf....

Voor de moeder van het vriendinnetje die de paniek in mijn ogen zat en meteen naar mijn zusje en vriendinnetje is gerend. Het had erger kunnen aflopen met ons...

Voor de jongen die begreep dat de eerste keer heel speciaal is en hem overgetelijk maakte binnen de context van een eerste relatie...

Voor de twee jongens die me hebben getroost na die weddenschap. De ene die het liefste die jongen in elkaar wou slaan (heb hem tegen gehouden, zou niet veel op lossen, maar het gebaar was lief natuurlijk), dank Martijn <3 . De andere jongen, die me leerde om het om te denken. Ja, het was niet respectvol! Maar het zei vooral wat over die jongens. En als het uberhaupt wat over mij zei, dan was het de moeite die ik waard was om versierd te worden...de lelijke draken versierden ze niet. Got your point...thnx Wenzel!

Aan de mevrouw en meneer die me in paniek zagen bij de UT en de politie en mijn familie hebben gebeld. Aan mijn lieve broer die met een zwaar bezorgd gezicht meteen in de auto is gestapt, me op heeft gehaald (ik mocht geen km verder fietsen van hem op dat moment) en me heeft geknuffeld, thuisgebracht en in bed heeft gelegd.Thnx lieve Herms!  Aan de poltieman die me diezelfde middag heeft verteld dat de dader was gepakt, dank je wel Eric Ranselaar!

Aan mijn beste vriendinnetje die al jarenlang begrijpt waarom ik niet meer graag op verjaardagen en feesten kom en zo veel geduld met me heeft. Thnx lieve el.

Aan mijn tante die gewoon altijd doet waar ze voor staat op dat moment. Ook al zouden we andere keuzes maken, ik ben trots op jou en ik hou van je!

Aan de buurtbewoner die mijn verleden niet wist en in een grappige dronken bui mij en mijn collega lastig viel in de auto. Ik durfde daardoor gewoon mijn huis niet meer in durfde totdat marc voor de deur kwam staan. Je schaamde je de ogen uit je kop, kwam de volgende dag excuus aanbieden met tranen in je ogen en dat was oprecht. Daar ben ik je eeuwig dankbaar voor...

Aan de jongen die jarenlang mij heeft gebeld omdat hij zo verliefd op me was en me het gevoel gaf dat ik de moeite waard was, thnx! (en sorry dat ik de liefde niet kon beantwoorden)

Aan mijn lieve marc, die zo veel geduld heeft...engelen geduld. Dat je door mijn verleden heen kon kijken, kon luisteren naar mijn verhalen en mee leefde. En me op kwam halen van vergaderingen omdat ik het te eng vond om alleen te fietsen...en omdat ...nou ja, je weet wel, al die dingen! Je bent het levende bewijs dat het ook anders kan! (hebben je ouders goed gedaan ;-) )

En hulde aan de vrouwen die aangifte hebben gedaan, niemand heeft het recht om aan je te zitten zonder dat je dat wilt, om wat voor een reden dan ook!!!

En last but not least:  hulde aan de lieve FB-ers die zo opkomen voor deze vrouwen. Ik weet zeker dat ze zoch gesteund voelen door jullie!


december 2015

    


Einde van het jaar.....                                                                                                                                   

Het was een roerig jaar. Tante Keet kwam in de lift, wat ik geweldig vond. Ik heb maanden moeten wachten totdat we weer een plaatsing hadden en ineens kwam dat in tweevoud. Het was het jaar van  geduld hebben (wat ik niet heb) en het jaar van doorzetten op allerlei gebieden. Het was het jaar van ontdekken van mijn lotsbestemming en het jaar van vrede vinden in mijn hart omdat die lotsbestemming anders was dan je aanvankelijk in je hoofd had. Thuismoeder zijn vind ik geweldig, ook al komen de muren ook echt wel eens op me af. Het hele jaar heb ik daar mee geworsteld. Toen de meiden kwamen in juli overviel me een gevoel dat ik moeilijk kan beschrijven. Ineens viel heel veel op zijn plek. toch bleef ik nog lang die onrust en twijfel houden. Ik heb gebeden en gevraagd of het me duidelijk gemaakt kon worden welk pad mijn weg zou zijn. ik heb tekenen gehad en uiteindelijk voor mezelf bepaald: voor dit zet ik alles opzij..... Gekke is dat ik dat vroeger met mijn werk had en dat dit totaal omgeslagen is en alles in teken staat van mijn gezin. Prioriteiten veranderen blijkbaar naar verloop van tijd en voor mij op deze manier. Lastig vond ik dat wel. Als thuisblijfmoeder (nou ja, als Work At Home Mom) voel je je soms aan de zijlijn staan en voel je je soms niet gewaardeerd.  Toch weet ik dat dit de weg is die voor mij bestemd is. Ik werd ook een aantal keren op de proef gesteld. Kreeg bijvoorbeeld een banen aangeboden of klussen aangeboden die moeilijk verenigbaar leken met het leven dat ik nu leef. Waardering die ik zocht kwam de afgelopen maand pas....

Ik kreeg een baan aangeboden als coach (die uiteindelijk niet doorging, maar hey, that's okay) omdat mensen dan blijkbaar toch nog je waarde weten...hoe gaaf is dat??? De kinderen waren not amused en waren ook echt tegen. Ome co zei: je zocht toch waarderin? Kijk eens even aan deze tafel...ik voelde me geliefd....op werkgebied maar nog veel belangrijker: ik kreeg waardering van mij kinderen zonder dat ik er om gevraagd had!

Er kwamen spontane aanbiedingen voor klussen die je van tevoren niet aan zag komen....geweldig! thnx!!!

En last but not least: we waren maanden druk bezig met lobbyen omdat bij een plaatsing de kinderen niet naar huis mochten. Omdat we niet genoeg kamers hadden zou er een perspectief biedend gezin gezocht worden. Maar het klikte zo goed hier thuis met de kinderen en de kinderen zaten al in ons hart, waarom niet laten blijven? uiteindelijk was dat akkoord en zijn we nu druk bezig met de gemeente om verbouwingen voor elkaar te krijgen. wie weet of het zal lukken? Brand je een kaarsje voor ons? Maar het feit dat alles eerst tegen leek te zitten en ineens in een positieve flow zit maakt dat we ons gewaardeerd voelen in ons werk als pleeggezin.

Je kunt je misschien voorstellen dat je bijna ontploft als er zoveel in je omgaat. Het was druk in mijn hoofd het afgelopen jaar. De spanningen rondom alle ontwikkelingen werden me eind van het jaar ook vaak te veel. Plus daarij nog een gevoel dat je soms geleefd wordt....en Tante Keet werd ziek met Kerst.  Als er iets is dat ik niet mee wil nemen naar 2016 dan is het dat wel. Dus mijn motto voor de kerstvakantie was: los gaan laten en eindelijk nu gaan genieten. Elke dag gaat dat een beetje beter. Mijn goede voornemens voor 2016 zijn dan ook  beter voor mezelf zorgen op dit gebied, mijn grenzen eerder aangeven, gezonder leven en keuzes maken!

 

Ik wens jullie allemaal een geweldig uiteindelijk en hoop dat 2016 je alles zal brengen wat je je maar wensen kan!!!!


 oktober 2015

    


Jij.....

Af en toe dan kom je nog te voorschijn in mijn dromen...in nachtmerries... Dan droom ik dat het niet goed gaat met je of dat ik je ouders ontmoet en mijn mond eindelijk eens open trek. Die laatste is altijd een echte nachtmerrie want omdat jouw ouders hun ogen sloten en zelfs mij er van beschuldigden jou op het slechte pad te brengen kun je je misschien voorstellen dat ik behoorlijk uit mijn plaat ga in die droom en daarna vervolgens een dag over stuur bent.

Ik was jong en verliefd en vooral heel erg blind. Ik zag potentie van wie je kon zijn en wou je zo graag helpen. Af en toe noem ik het mijn leger des heils-syndroom (tja...)! Als je 18 bent en je ziet je vriendje verslaafd worden dan is dat niet mis. Ik wist dat je in problemen zou komen als het bekend zou worden. Dus deed ik wat elke tiener zou doen...je gaat het geheim houden en je gaat helpen. Mijn familie kon mijn vreemde gedrag niet verklaren. Zo'n leuke jongen, waarom hield ik hem zo aan de lijn? Ik was een absolute control freak, onredelijk en ineens absoluut TEGEN voetbal en uitgaan. Ik manipuleerde er op los. Ik kan me voorstellen dat dat er bizar uit heeft gezien en de gespekken logen er dan ook niet om. Ik hield me zelf voor dat als ik maar hard genoeg mijn best deed hij zou veranderen. Ik was het meisje waardoor hij zijn ogen zou openen. Toen we samenwoonden (tja...de ultieme red-poging denk ik achteraf...what was I thinking??) leek het even beter te gaan maar je leest het goed....LEEK. Ik wil niet in details treden maar uiteindelijk kwam het er op neer dat jij nog steeds een groot probleem had en hoe hard ik ook probeerde...jij wou de waarheid niet onder ogen zien. Je hebt mij op een aantal manieren bedrogen en door heel hard bluffen ben ik er achter gekomen.

Ik moest om hulp vragen en met heel veel pijn en moeite deed ik dat. Bij mijn ouders, bijjouw ouders, bij instanties. Jouw ouders sloten hun ogen voor wat er was en wezen naar mij. Achteraf gezien hilarisch natuurlijk want ik dronk geen druppel alcohol en gebruikte zeker geen drugs. Maar goed, daar moet je het dan mee doen. Uiteindelijk met veel verdriet moet je besluiten dat je niets kan doen omdat iemand niet geholpen wil worden. Dan moet je loslaten en loslaten doet pijn...heel veel pijn. Helemaal als je er achter komt dat op het moment dat je die persoon loslaat het gedrag extremer is geworden. Nog een tijdje bekeek ik dat van een afstand. Met veel verdriet want ik had hiervoor willen vechten, maar jij had het opgegeven. Of...nee beter gezegd had eigenlijk de schijn opgehouden en had me misschien jarenlang misbruikt.  wat was er echt van 3 jaar lang relatie?  Dat doet pijn, helemaal als er vervolgens nooit meer met de direct betrokkenen over gesproken wordt. En je doodgezwegen wordt door de ouders als ze je ergens zien.

Maar goed, zo goed en zo kwaad als het gaat moet je toch verder. Bij mijn familie viel het kwartje en ik werd aanzienlijk relaxter. Maar de gevolgen van zo'n ervaring zijn niet te overzien. Psychisch en financieel. Financieel moest ik ineens in mijn eentje alles ophoesten, wat eigenlijk niet kon. Daarij kwam ook nog dat ik echt nog maanden met mijn portemonnee onder mijn kussen heb geslapen...tja, bizar maar dat was het effect. Lange termijn heb ik er ook nog financieel aan herinnerd mogen worden. Psychische schade? Wantrouwen. Ik kreeg een nieuwe relatie maar was deze wel te vertrouwen? ging deze wel naar zijn werk? Wou deze persoon zich wel oprecht binden aan mij of was het maar een spelletje? Het heeft lang geduurd voordat ik mij weer kwetsbaar op kon stellen en ik heb ook echt bizarre keuzes hierin gemaakt. Uiteindelijk kwam ik een lieve jongen tegen die echt in voor- en tegenspoed voor mij ging en een echte doorzetter was. Die jongen is uiteindelijk mijn man geworden. We kregen samen twee geweldige kinderen en uiteindelijk kozen we voor pleegzorg. All well ends well, toch?

Ja zeker! en toch....af en toe kom ik je niet alleen in mijn dromen tegen. zoals bijvoorbeeld afgelopen 5 mei. Ik stond in een parade en jij liep mee in de parade. Ik had al eerder door dat jij het was. Ik zag je schrikken...een spook uit je verleden....het is voor mij herkenbaar.

Maar ook in pleegzorg kom ik je wel eens tegen.  Een tijdje geleden heeft er een meisje bij ons gewoond en ik zag een zelfde blik in haar ogen als dat jij had. Ik kon er niet bij wat het nou was dat me zo raakte totdat ik me besefte...dat dit de "possible you" was toen je 3,5 jaar oud was. Ik ging door een dal en dacht: dit gaat me nooit lukken...dit kan ze niet overwinnen...dit zit te diep. Maar dit meisje KOOS er voor...hoe jong ze ook was om iets te maken van haar leven en ook al worstelt ze nu soms nog....ze heeft geleerd dat eerlijkheid belangrijk is en ze voelt zich bij haar nieuwe pleegouders veilig genoeg om zich kwetsbaar op te stellen. Wat een glorie gevoel toen ik haar ommekeer zag en wat voor een effect het had om niet meer te jokken. Zo mooi en zo knap hoe een meisje van 3,5 jaar dit om wist te denken. Tegelijkertijd ook verdrietig want het herinnerde me aan jou en je 18 jaar en alle tools en ondersteuning die je uiteindelijk hebt gehad en dat je toch die stap niet hebt kunnen zetten.

Ik heb me door pleegzorg en door jouw situatie beseft dat kinderen ontzettend kwetsbaar zijn. Ook mijn eigen jeugd was niet vlekkeloos, ook al heb ik liefdevolle ouders gehad. Iedere ouder maakt inschattingsfouten en verkeerde keuzes. Jouw ouders waren geen slechte mensen, probeerden op hun manier te doen wat goed voor je was. En toch ging het mis....

Uiteindelijk kan er bij ieder kind iets gebeuren want kinderen zijn kwetsbaar. Uiteindelijk heb je niet in de hand hoe jouw jeugd gaat en zal verlopen, dat overkomt je. En dan kan ik alleen maar hopen dat als er zaken misgaan in je leven dat je lieve mensen in je omgeving hebt die naar je omkijken en waar je bij terecht kunt. En ik kan je alleen maar vertellen dat het verschrikkelijk is wat je is overkomen maar dat het leven ook anders kan zijn. En dat ondanks dat het onmogelijk lijkt, je hier heel veel zelf in kunt regisseren als je er maar voor kiest. Hierboven heb zijn twee voorbeelden: twee jongeren die slachtoffer waren van wat hun overkwam. Eentje die die slachtofferrol niet kon overwinnen en de ander die zich besefte dat ze niet meer kon helpen en iets van haar eigen leven moest maken omdat je een ander soms nou eenmaal niet kunt redden. Het voelde voor mij destijds niet als een keuze...maar uiteindelijk heb ik de keuze gemaakt en heb ik na lang worstelen mijn eigen leven ingericht en uiteindelijk ben ik heel goed terecht gekomen en blij met mijn leven....

Vannacht droomde ik weer even over je....vandaar deze blog. Nog even van me afschrijven...nog even beseffen hoe kwetsbaar kinderen zijn...nog even voelen hoe kwetsbaar mijn (pleeg)kinderen zijn en dan weer loslaten en door met het gewone leven.....waar ik overigens zeer dankbaar voor ben....


september 2015

    


Ergens....

"Hij is heel sterk
Zij is heel lief
En allebei zijn ze reuze sportief
Vrolijk en jong en eerlijk als goud
Maar toen kwam ik
Toen ging er iets fout

Maar ergens hou ik hoop
Misschien als ik hard wens
Ik heb een papa en mama, ergens"  

Uit "Ergens" van Annie, the musical

​Ergens zie ik jouw hoop. Elke dag weer. Elke dag een beetje minder en toch elke dag een beetje meer. Hoe jij op kijkt tegen hem en haar dat is zo bewonderenswaardig....zij zijn de beste ouders en daar twijfel jij niet aan. Toch zie ik ook twijfel....want is het wel waar? En waarom is de situatie dan nu zoals hij is? Houden ze wel van mij? Houden ze wel genoeg van mij? Waarom zit ik dan hier en niet daar? Dat heen en weer tussen hoop en twijfel...verschrikkelijk vind ik dat voor je.

Wat zou ik graag wat van je overnemen. Wat overnemen van je onzekerheid en van je zorgen. Wat zou ik je graag kunnen vertellen hoe het af gaat lopen. Wat zou ik je graag willen vertellen dat het hoe dan ook goed komt zodat die laatste zorgen van je mooie gezichtje weg kunnen glijden...helaas kan ik je dat niet bieden.

Ik kan je alleen dit moment bieden. Mijn onvoorwaardelijke liefde, warmte en steun. En oh ja...ook een beetje mijn "strengte". Dat vind je moeilijk maar oh, wat heb je het nodig. Dat is je anker, wij zijn voor dit moment even je ankerpunt. En ook al mopper ik wel eens...neem van me aan dat ik voor je zorg met heel mijn hart en dat ik geen spijt heb van mijn keuze, hoe dit ook zal gaan lopen.

Je hebt me veranderd, mijn wereld weer een stukje groter gemaakt. Ik geef jou misschien heel wat, maar jij geeft mij ook heel erg veel. Ik zou dit niet willen missen. Ik kan geen Annie meer kijken of ik ben zo ontroerd dat ik het niet droog hou. Dat geeft niets, dat is mooi. Ik kan je alleen op dit moment geven wat ik je te bieden heb en een beetje proberen je leed te verzachten. Je vertellen hoe goed je het doet en hoe sterk je bent en hoeveel je bij ons al geleerd hebt. En je een knuffel geven en geruststellen:alles komt goed.

Op welke manier dan ook.....ik ben er voor je...samen met de rest van "the family". Tijdens je hoop en je twijfel....


juli 2015

    


Stof tot nadenken....

Wij zijn een pleeggezin. Er was ooit een wens om een groot gezin te zijn en dat bleek uiteindelijk niet vanzelfsprekend.  Na een lang proces van verlies- en rouwverwerking  kijk je dan naar wat er over blijft en wat er wel mogelijk is....het zogenaamde herkaderen. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat we nog steeds een groot gezin zouden kunnen zijn, maar dat we dan out of the box zouden moeten gaan denken. Een gezinshuis leek helemaal geweldig maar toch net iets te heftig gezien de leeftijd van onze jonge kinderen. En pleegzorg dan? Vroeg iemand ooit aan mij.... Tja.... wij vonden het een bijzondere vorm van opvoeden en juist erg bijzonder dat de eigen ouders nog in beeld zouden blijven. Geen geromantsieerd beeld...we wisten dat dit niet altijd makkelijk zou zijn... maar hoe mooi leek ons dit? We gingen er voor. Na een hele lange tijd wachten kwam daar onze kleinie., amper zes maandjes oud. Kleinie is inmiddels 3 jaar bij ons en we kunnen ons een leven zonder hem (en ook zijn moeder) niet meer voorstellen.  Door een reorganisatie op mijn werk koos ik voor een ander pad. Omdat ik nog geen nieuwe baan in het vooruitzicht had gingen wij als gezin nadenken over welke weg nu in te slaan.  Al snel besloten we dat we heel graag crisisopvang zoude willen bieden aan kinderen die dit nodig hadden. En zo kwamen er meerdere meiden op ons pad de afgelopen twee jaren. Wij hadden veel te bieden, maar ook wij hebben veel mogen ontvangen van de meiden die een tijdje bij ons hebben mogen wonen. En wow, wat is pleegzorg een leerschool voor je persoonlijke ontwikkeling!

Enkele voorbeelden:

Een pleegje dat een weekje bij ons moest logeren en daarbij afscheid moest nemen va haar zus en broer en het witte smoeltje dat ik zag toen ze de auto uitkwam en mijn gezicht zag.....mijn eerste ervaring met geruststellen en troosten van een kind na een uithuisplaatsing....

Een pleegje dat thuis huiselijk geweld had meegemaakt en toch graag thuis wou zijn maar toch graag bij ons was....mijn eerste ervaring met loyaliteiten die kinderen kunnen hebben en hoe je hier respectvol mee om dient te gaan als pleegouders...

Een pleegje dat de eerste jaren van haar leven eigenlijk alles mocht en gee ouderlijk gezag accepteerde...de eerste weken 's nachts niet sliep en alle grenzen op zocht in haar onmacht..... ik leerde de les van geduld...engelengeduld (voor degenen die mij niet kennen....ja...dat was moeilijk...)

Een pleegje dat zo enorm aan het jokken was dat ik herinnerd werd aan een ex uit mijn verleden die door een verslaving  mij bedonderde en bedroog....ik weet nog hoeveel emotie dit bij me naar boven haalde en hoe dankbaar ik was dat ik besloten heb om de relatie te beëindigen en achteraf hoe goed het was om te leren dat er hoop is...hoe wanhopig de situatie ook lijkt. Ik leerde bij de dag te leven....ennnneuhhhh ook streng te zijn ;-)

Een pleegje dat geweldig reageerde op mijn strakke en strenge insteek en na een week een totaal ander meisje was. Een meisje dat leerde relativeren en ook een meisje dat leerde te genieten... Ik leerde dat de hulpverlener in mij weer tot leven kwam en besefte mij dat dit wel  mijn ding is terwijl ik door een nare stage ervaring jarenlang heb gedacht dat ik niet geschikt was voor de hulpverlening van deze doelgroep.

Zo zie je maar, je hebt wat te brengen als pleegouder, maar je krijgt er ook zo veel voor terug. Die slapeloze nachten die je hebt van dat 4-jarig meisje, de wereld die even voor als je gezinsleden op zijn kop staat bij een nieuwe plaatsing, de driftbuien van je pleegje omdat ze moeilijk kan praten over wat haar dwars zit, je eigen kinderen die soms kunnen mopperen omdat ze moeten wennen aan degene die er als laatste bij is gekomen.... het is zwaar op het moment dat je daar doorheen moet...daar gaan we in deze blog niet over liegen....maar ohhh men..... dat Halelujah gevoel als pleegje ineens zich beseft dat de waarheid vertellen meer zin heeft dan liegen, het moment dat pleegje leert te praten over haar gevoel, het moment dat je met zijn allen in de auto zit te zingen ( bij ons is dat meestal: "harrie wat heb je met je haar gedaan" of "time of our lives") ..... ik kan moeilijk omschrijven hoe dat voelt, maar: het is een glorie-moment!

Ik gun het alle kinderen dat ze een plekje krijgen in een fijn en warm gezin. Ik weet uit ervaring dat heel veel gezinnen er over na denken en het best zouden willen. Ze denken alleen vaak: zou ik dat wel kunnen? Wel, pleegzorg kan op heeeeeel veel manieren. Je kunt Weekeind/vakantiegezin worden, alleen voor crisis of voor een langdurige periode.  En je kunt naar een informatie avond en vervolgens is er ook nog eens een cursus waarin je intensief begeleid wordt en matchers die samen met jou kijken of en welke vorm van pleegzorg bij jullie zou kunnen passen.  Lieve mensen, pleeggezinnen zijn heel hard nodig!!! Dus via deze blog geef ik je stof tot nadenken....en ik hoop dat mensen die twijfelden de stap gaan zetten om eens een informatie avond te gaan bezoeken om te kijken of dit echt iets voor je/jullie is en wie  weet brengt het jullie net zoveel mooie momenten als dat wij hebben...in een leven dat misschien niet perfect is in andermans ogen, maar voor een kind is het belangrijk dat het zich geliefd voelt en als jij denkt dat je dat zou kunnen....informeer dan eens!!!

En wij? Wij hebben een droom.....als wij de loterij winnen dan kopen we het huis van de buurman en breken we de muren door voor een heel groot pleeggezinshuis...misschien wel met kinderen met een basisschoolleeftijd...of misschien ook wel  jonge moeders met hun baby-tje om ze op weg te helpen naar zelfstandigheid? Geen idee.....we zullen zien wat de toekomst ons zal brengen...tot die tijd blijven we dromen ;-)

www.pleegzorg.nl 


  mei 2015

    


Moederdag....

Vroeger...toen Tante Keet nog een heeeeel klein klein meisje was wist ze precies  wat ze wou worden later: "Maria von Trapp".  Die was moeder en zangeres en dat leek me geweldig! 

Maar moeder worden en moeder zijn bleek toch niet zo eenvoudig. Toen ik  eindelijk zwanger was van Isabella was ik dan ook dolgelukkig. Maar wat wel zo is als je moeder wordt: je bent nooit en dan ook nooit meer zonder zorgen! Had ik me voor die tijd niet beseft, dat kwam tijdens het proces! Een periode wanneer je dacht: als die misselijkheid maar over is, als die 12 weken dan maar voorbij zijn, als de bevalling maar geweest is,etc. Maar elke keer kwam er weer een zorg bij.  Toen ik voor de eerste keer zonder kraamhulp achterbleef was ik lichtelijk in paniek: 'wat wist ik nou van baby's'. Gelukkig stelde iemand in mijn omgeving me gerust: het gaat bij zoveel moeders goed, gewoon voeden, verschonen en laten slapen en veel iefde geven, zo worden alle baby's groot! Het moederschap was wennen, dat had ik niet verwacht. Ik wist niet hoe snel ik weer aan het werk moest. Na een verandering van baan kwam dan toch de tweede en eigenlijk ging toen alles vanzelf. Ik raakte gewend en had mijn eigen ritme en kon er zelfs prima bij werken. Aan het einde van mij verlof wou ik zelfs thuisblijfmoeder worden: de oudste maakte de weg vrij voor mijn moederschap en bij de komst van de tweede ging ik echt genieten! Ik ging weer werken (en dat ging prima, ik kreeg zelfs een promotie) en ondertussen kwam de wens voor een groot gezin. Helaas werkte de natuur niet mee. We kregen twee late miskramen en moesten afscheid nemen van Tara en Malou. Uiteindelijk bleek ik een zeldzame afwijking te hebben waardoor ik een hoge kans op miskramen, vroeggeboorte,doodgeboorte had. Als de kindjes dan toch geboren zouden worden, dan was de kans groot dat ze zwaar gehandicapt zouden zijn. Een moeilijke periode volgde. Want ik had gedacht dat als het niet zou lukken ik een knopje om zou kunnen zetten...maar ik bleek helaas een complexe radio die complex gefinetuned moest worden. Ik geloof in dat dingen met een reden gebeuren en heb altijd wel vertrouwen gehad, maar dat vertrouwen in het leven was op een gegeven moment ver te zoeken.  Het enige dat me op de been hield: mijn kinderen.  Dat waren godsgeschenkjes en wereldwondertjes en voor mijn kinderen ging ik door. Ik heb zo ongeveer twee jaar geworsteld met mijn onvervulde kinderwens. De worsteling was groot omdat ik al kinderen had die gezond waren en ik eigenlijk vond dat ik niet zo moest zeuren en verder moest gaan. Dat zei immers de hele wereld tegen me.  Ik kwam er achter dat het zo niet werkte. Ik heb moeten leren accepteren dat het niet zou gaan zoals ik het in mijn hoofd had. Ik heb geleerd om verder te kijken, om te denken: wat blijft erdan nog over? Er was een behoefte om het verdriet van Tara en Malou om te buigen naar iets positiefs zodat het niet voor niets was. Langzaam kwam pleegzorg op mijn pad. Het heeft nog een jaar geduurd voordat ik daar echt aan toe was. En toen kwam onze kleinie in mijn leven. Een klein half surinaams baby-tje dat bij ons kwam wonen.  De afgelopen jaren waren weer tropenjaren (zoals het hoort met een kindje van onder de 3 jaar) en de moederdagen gingen nog een beetje aan hem voorbij. Maar dit jaar kwam het besef van verjaardagen en feestdagen en hij gaat er met hart en ziel helemaal in. Vanmorgen werd ik dan ook gewekt door 3 enthousiaste kids met verwachtingsvolle koppies (hoe zou het cadeautje bij mama vallen??) en vooral kleinie kon wel ontploffen van enthousiasme. Mooiste was dat het liedje dat ze zongen begon met Hmm-en en dat duurde voor hem natuurlijk super lang. De cadeautjes heb ik natuurlijk met groot enthousiasme ontvangen (waaronder een mooi schilderij van de oudste die zelf haar pakpapier had gemaakt en de middelste had een fles geknutseld en daar enorm zijn best op gedaan terwijl hij een hekel heeft aan knutselen!!) en ohhhhw....wat genieten tijdens het liedje! Want die koppies!! Vol liefde voor mama lekker zingen!!! En de liefde van het geven in hun oogjes zien! Oke, je kunt me opdweilen!  en ik besefte me: mijn wens is uitgekomen: ik ben Maria von Trapp! Ik zing en ben moeder van een groot gezin en ik kan er van genieten!!!


 april 2015

    


Voor iedere moeder/ouder het recht op een ECHTE keuze....

De afgelopen periode heb ik me flink verdiept in het thuismoederschap. Juist omdat ik de afgelopen jaren werkende moeder ben geweest en nu WAHM (work at home mom) intrigeert deze trend mij en ben ik er over gaan lezen. Zowel op internet (google maar eens even) maar ook boeken die er over geschreven zijn ( work at home moms van E. Haeghenaar, Nieuwetijdsmoederen van Nicole Orriens, "Tijd voor de kinderen" van Brenda Scholten en momenteel lees ik "Welkom in moederland"). Je leest er goed doorheen en krijgt een goede kijk op wat het thuisblijven voor kinderen inhoudt en ook waarom vrouwen en mannen kiezen om thuis te blijven voor de kinderen.

Er zijn heel wat oordelen over dit verschijnsel. Ik moet je zeggen ik heb sinds ik thuis ben diep respect gekregen voor mensen die thuis blijven voor de kinderen. Niet dat ik dat niet al had hoor, maar ik was me er gewoon niet bewust van. Maar sinds ik aan huis ben weet ik hoe leuk, maar vooral ook hoe pittig dit soms kan zijn! Daarom voor alle thusiblijfmoeders even een compliment aan jullie allen en blijf doen waar je je goed bij voelt.

Women incl. organiseert de campagne "ik ben er even niet". Geweldig vind ik die. Om mensen er bewust van te maken dat vrouwen vaak het grootste gedeelte aan zorgtaken op zich nemen en dat dit niet vanzelfsprekend hoeft te zijn. Ze pleiten voor een betere verdeling van de zorgtaken. Een goede ontwikkeling en ik hoop dat een ieder mee doet met deze campagne zodat het bewustzijn vergroot gaat worden.

Maaaarrrrr.... waar ik nog veel meer voor pleit: dat vrouwen een eigen keuze kunnen krijgen in wel of niet aan het werk gaan of thuis blijven om voor de kinderen te zorgen. Er zijn vrouwen die deze keuze niet hebben. Hieronder twee voorbeelden:

Een vrouw die kapster van beroep is en in de bijstand belandde wou niet in de bijstand blijven en toch haar dochtertje zelf opvoeden. De oplossing was daar: begin voor je zelf als zzp-er met een regeling en je kunt onder schooltijden werken en in de avonduren. Je krijgt een paar jaar de tijd en je wordt aangevuld als je nog niet voldoende verdient. zo gezegd zo gedaan. Ze begon enthousiast en met veel liefde en passie ging ze er tegen aan. Ze werkte VEEL maar het was voor haar eigen zaak en dat doe je gewoonmet plezier. En toen.....regeling veranderde...! Om een lang verhaal kort te maken werd ze door een bizarre nieuwe regeling niet meer aangevuld en moest ze het doen met 250 euro netto per maand minder. Ze kon het nog niet redden van haar eigen inkomsten maar op een iets langere termijn wel. Door deze regeling...totale paniek! En daarbij moest ze het afgeklopen kwartaal zo veel werken en nog was het niet voldoende om fatsoenlijk van rond te kunnen komen. En haar dochter zag ze bijna niet meer zonder haar klanten....

Een vrouw die denkt gelukkig te zijn met haar man en kinderen. Huisje, boompje, beestje, niets aan het handje. Maar dan: manlief wil ineens niet meer verder. En jij wou eigenlijk graag oud worden met hem, maar je zult je beeld moeten bijstellen. Alles staat op zijn kop en niets is meer het zelfde, sterker nog: ALLEs gaat veranderen. Je werkt, maar van je loon kun je alleen de kale hypotheek betalen. Dat betekent dus dat je uit je fijne huisje moet naar een andere vreemde buurt. En waarschijnlijk toch meer moet gaan werken om rond te komen. Dan heb ik het niet over twee vakanties per jaar en alle luxe cadeau's die je nodigt denkt te hebben. Ik heb het dan echt over op de kleintjes letten.

De vrouwen uit de bovenstaande voorbeelden gun ik een keuze: dat ze thuis MOGEN blijven voor hun kinderen. Maar zeker ook dat ze MOGEN werken naast hun zorg voor de kinderen. Nu kunnen ze helaas die keuze niet maken en moeten ze zowiezo werken naast hun zorg voor de kinderen. En dat vind ik verdrietig...heel erg verdrietig

En daarom pleit ik toch voor een salaris. Maar niet alleen voor thuisblijfmoeders: ik pleit voor een basisinkomen voor iedereen, want misschien wil papa wel thuisblijven voor de kinderen en lukt dat om de een of andere reden niet. Of misschien wil iemand het liefste graag de hele dag zijn zieke moeder verzorgen en heeft niet de luxe dat hij kan stoppen met werken om welke reden dan ook.  Of misschien....... vul het maar in....

Het is niet iets wat ik kan staven aan feiten en onderzoeken. Het is mijn gevoel op basis van deze voorbeelden en op basis van wat ik er over heb gelezen. Ga zelf eens op onderzoek uit via internet en boeken en trek je eigen conclusies. Ik hoop in ieder geval heeeeeel hard voor bovenstaande moeders en hun kinderen (zijn echte situaties) dat we snel zo ver zullen komen!

Liefs, Tante Keet


   arpil 2015

    


Stille zaterdag

Stille zaterdag.....het is hier thuis alles behalve stil.... met zoveel kids.... Maar toch denk ik na over wat Pasen voor mij betekent en besef me weer hoeveel dit verhaal elk jaar met mij doet en hoe symbolisch het voor mij is....een verhaal over hoe mensen omgaan met mensen die anders zijn en anders in elkaar zitten.....maar ook hoe mensen zich geen raad weten met onvoorwaardelijke liefde (inclusief ik zelf hoor....ik ben net als iedereen een mens ;-) ) en hoe die onvoorwaardelijke liefde je kan raken. Afgelopen donderdag door de mooie Passion in Enschede kwam het verhaal weer recht door mijn hart! Helemaal nu in deze tijd waarin er zo veel nare dingen gebeuren rondom mensen die anders zijn door geloof, ras,huidskleur of levensstijl..... op stille zaterdag wil ik hier toch nog even bij stil staan. Ik heb mij altijd anders gevoeld vanaf dat ik klein was. Ik voelde me ook nooit ergens thuis horen...altijd me myself en I. Ik was nooit echt gelukkig. Altijd gefocused op mensen waar ik graag door geacepteerd wou worden maar die helaas niet mij als mens konden waarderen. Sterker nog....ik ben vroeger gepest! Thuis voelde ik me altijd een buitenbeentje en bij ons in de kerk viel ik uit de toon want ik was wel iets te gewaagd gekleed (tja....als ik nu de foto's terug zie begrijp ik dat dat shockerend geweest kan zijn...maar hey, ik was een tiener.....tieners doen dat soort dingen...loat goan....). Ik voelde me alleen....zoveel mensen om je heen en toch eenzaam zijn.

Uiteindelijk kwam ik daar uit. Heb geleerd bij mezelf te blijven en mezelf te zijn en hoe je dat doet zonder mensen te kwetsen. Ik heb veel geleerd uit het paasverhaal en het heeft dan ook heel veel betekenis voor mij. Ik ga niet meer actief naar het Leger (zo noemden we altijd liefkozend onze kerkgenootschap) maar toch sta ik in het paasweekeind even stil bij wat pasen voor mij betekent. Ik hoop door deze blog ook mensen te bereiken die zich eenzaam voelen door wat dan ook....mensen die zich op welke manier dan ook anders voelen en het daar moeilijk mee hebben en misschien soms het licht aan het einde van de tunnel niet meer zien. weet: er is hoop! Ook voor jou! Ga in je kracht staan....jouw anders zijn is prachtig en kleurt de wereld,  deze wereld heeft dat hard nodig! Pak jezelf weer bij elkaar en probeer voor jezelf te gaan staan. Verzamel mensen om je heen die jou waarderen om wie je bent en doe dit stapje voor stapje..... baby stapje voor babystapje dan.... ik kon het, jij kan het ook!

Ik hou van anders.....buiten de lijntjes kleuren en niet standaard zijn (denk aan mijn Blog over EMMA....Even Mooi Maar Anders....), dat maakt het leven spannend en tot een avontuur! Ik hoop dit jaar daarom dat, ondanks alle ellende in de wereld die andere mensen veroorzaken (omdat zij vinden dat mensen in de/hun pas moeten lopen), we wat verdraagzamer kunnen zijn naar elkaar. Elkaar kunnen leren waarderen juist omdat de ander anders is en erkennen wat voor een kleur deze persoon aan jouw leven kan geven...hoe mooi zou dat zijn???

Liefs, Tante Keet


 februari 2015

    


Alles heeft z'n ritme

"Zeven uur je moet je bed uit komen..."

Ja.... die klinkt bekend! Van vroeger....wat heb ik dat nummer van Frizzle sizzle hard mee gezongen voor de spiegel met een borstel voor mijn snufferdje! Nu kwam ik het weer tegen en ik moest denken aan alle verschillende ritmes en hoe je uiteindelijk je ritme moet leren vinden waar je ook bent en wat je ook doet. Bijvoorbeeld toen de wekker ging en ik naar mijn werk moest. Alles strak gepland en knettersvroeg mijn bedje uit.....Ohhhh dat mis ik niet. Ik moet nog steeds vroeg mijn bed uit maar dit voelt geheel anders sinds ik "WAHM" ben. Sinds ik aan huis ben heeft mijn hele leven een totaal ander ritme gekregen. Toen ik daar net aan gewend was kwam er door de keuze van het WAHM-schap weer een geheel nieuw ritme. En ik moest vaak denken aan dat liedje van Frizzle Sizzle waar ik vroeger zo gek op was. Alles heeft zijn ritme... en ja....oh wat klopt dat toch....alles heeft ook echt zijn eigen ritme! En het is belangrijk om te kijken welk ritme bij jouw leven past op dat moment ("zo gaat het iedere keer....je probeert het steeds weer..."). 

Ik vond het moeilijk om aan huis te zijn in het begin. Moest erg wennen aan het gevoel dat ik niet meer op een kantoor zat 3 dagen per week. Eerst was het een soort van vakantie...later een zoektocht naar werk die me ook wel een frustreerde maar wat nog veel belangrijker was: je weg vinden als fulltime moeder. Oh men...ik zal je heel eerlijk zeggen dat mijn respect voor fulltime-aan-huismoeders met de dag groter werd. Hoe doen ze dat? Ik vond het niet moeilijk omdat ik me verveelde....sterker nog ik was zoooo druk met van alles en nog wat en uiteindelijk had ik het gevoel dat ik weliswaar veel gedaan had, maar dat het ook oneindig leek. En een 2 jarige de hele dag om je heen....en later een 3,5 jarige er nog bij (crisispleegzorg) was best pittig! Vooral als de een in een koppige fase zit en het andere kind uit een thuissituatie is geplukt en zich dus in een vrije val begeeft. en ergens daar tussendoor wil je ook nog graag wat tijd voor jezelf...maar ja..er zitten maar 24 uur in een etmaal.... en daar worstelde ik me in het begin met moeite door heen.

Wat wel heerlijk was en waar ik me aan op kon trekken? Lekker thuis zijn, aanwezig zijn voor de kinderen. Met dat kopje thee thuis zitten. Heeeeeeel burgerlijk maar ja, that's me. En de kinderen vonden het heerlijk. Gingen beter in hun vel zitten. De gesprekken werden intenstiever en gezelliger. Mama had het huis redelijk op orde (voor zover dat kan bij mij, ben geen huishoudster van het jaar en zal ik nooit worden ook hahaha) en manlief kwam heerlijk thuis waar alles klaar stond. Langzaam maar zeker verschoof de ambitie. De behoefte aan werk bleef en daardoor heb ik natuurlijk de keuze gemaakt om WAHM (work-at-home-mom) te worden.  Maar ja, daardoor werd het ritme weer anders....en dat was dit maal voor het hele gezin echt heel erg wennen. Dat mama even niet kon kletsen omdat er iets af moest omdat per 1-8 de website opgezet moest worden. En pakketjes maken? OMG, ik moest niet gestoord worden... dat werkte gewoon niet.

Maar langzaam aan werd ik daar weer wat relaxter in. Ik kan nu inpakken als de kinderen tegen me praten en heb weer wat rust in mijn donder. Lig niet meer wakker van markten en weet nu beter wat ik kan op het gebied van Tante Keet.  Heb geleerd dat er veel nare mensen zijn die tres onsympatique en oncollegiaal zijn als collega ondernemer. Maar oh....wat heb ik zeer zeker ook collega's  die me op weg hebben geholpen en tips hebben gegeven de afgelopen tijd. Die lief en behulpzaam zijn en voor de meest moeilijke beren op mijn weg mee dachten in oplossingen. Top dat ook dat kan bestaan!

Zes maanden bestaan we nu en ik lijk redelijk mijn eigen ritme hebben gevonden ("alles kun je laten swingen....in je eigen ritme" ;-) ). En dat is fijn want nu kan ik ook gewoon genieten van alles wat Tante Keet me brengt want wat heb ik  in die tijd al veel geleerd: Vooral om mijn leven te laten swingen in mijn eigen ritme. en dat bracht me....heel veel plezier, spanning en sensatie en ook heel veel nieuwe mooie en lieve mensen en dat heb ik aan jullie te danken! Daarom wil ik afsluiten met een leuke aanbieding: Door de kortingscode RITME in te vullen kun je van 16 t/m 20 februari 6% korting krijgen op je bestelling. Dat is mijn valentijnscadeautje aan jullie....oh ja....en nog een extra kleinigheidje....een link naar het liedje van mijn blog....om nog even lekker mee te kunnen zingen :-D

Liefs Tante Keet

ps: de link is https://www.youtube.com/watch?v=g-goRdGqpQE


 januari 2015 

    


Even Mooi Maar Anders....

EMMA...... Elke keer duik je op de een of andere manier op in mijn leven en sluit je toch weer in bepaalde levensfases op mij aan..... want EMMA is de afkorting van Even Mooi Maar Anders. En vooral dat anders past bij Tante Keet. Tante Keet is het typetje van buiten de lijntjes en van anders dan anders ook al kan ze best heel correct zijn hoor ;-)....

Toen ik in het derde jaar mijn stage over moest doen was EMMA daar, maar het was niet onze tijd.... Het EMMA-traject, zoals de hogeschool haar alternatieve leerroute noemde (Even Mooi Maar Anders...) stond nog niet eens in de kinderschoenen...nee het stond in babyschoenen. Ik hoorde over de ideeen en was meteen enthousiast, het zou zo goed bij me passen....maar het was nog te vroeg... het derde jaar werd overgedaan, maar dan in deeltijd in combinatie met een baan. Mijn oudste broer verklaarde me voor gek. Die was natuurlijk als de dood dat ik mijn studie niet zou af gaan maken maar ik was vastberaden. Door mijn baan kreeg ik een verdieping in het vak van hulpverlening welke ik anders nooit zou hebben gekregen. Door het even op zijn "EMMA's" te doen (ondanks dat het me afgeraden werd) werd Tante Keet de vrouw die ze was in haar werk: alles met hart en ziel en even mooi als een ander maar dan anders...(en lieve broer, met een diploma)...

Uiteindelijk ben ik afgestudeerd en ben ik met dementerende ouderen blijven werken....ook weer heel erg EMMA! Want in mijn beroep was het niet gebruikelijk om in de ouderenzorg te werken. Dat was een achtergesteld kindje in SPH-land. Maar ohhhh, ook in dit werkveld kon je als SPH-er veel betekenen. Geen spijt.....

Toen ik verder wilde gaan in mijn loopbaan liep ik vast....en toen was daar weer EMMA! Een baan op de Hogeschool als PGO-docent. Die kans heb ik aangegrepen. En wonder boven wonder kon ik in deze baan EMMA ook handen en voeten geven door voorwerk te verrichten voor leerwerkplaatsen in.....tadaaaahhh...de ouderenzorg. Hoe gaaf was dat! Toen er geen uitzicht was heb ik gezocht naar een andere baan.... en die vond ik als adjunct in de kinderopvang. ZEEEER EMMA, want ook kinderopvang was een ondergeschoven kindje in SPH-land! Opmerkingen als: " je gaat toch wel leidinggeven he?" werden vaak naar mijn hoofd geslingerd. Ach, het begon te wennen ;-).... uiteindelijk werd het anders zijn toch even mooi :-P

Als adjunct kreeg ik de kans om locatiemanager te worden en hoe heerlijk was het om al die ervaring op te mogen doen. Het was niet altijd makkelijk maar het heeft me gevormd en ook hier kan ik zeggen: ik heb er geen spijt van. Maar uiteindelijk was het tijd om te gaan...wat nu? In eerste instantie een tijdje werkeloos en na een bezinning begon mijn leven als Work At Home Mom (WAHM, afgekort)!  En EMMA raakte een beetje in de vergetelheid....dacht ik!  Ik was aan het stoeien met mijn nieuwe moederrol en was best onzeker. Deed ik het wel goed, toch niet gaan werken in loondienst,etc? Ik kreeg eind van het jaar een baan aangeboden....dat was het begin van EMMA maar ik was me er nog niet van bewust. Ik heb de keuze puur en alleen voor de kids gemaakt omdat we voor een bepaald leven hadden gekozen. Dus niet weer in loondienst en doorgaan met mijn koers als WAHM!!!  De weken daarna waren pittig en vol twijfel. Kon ik dit wel? Was dit leven voor mij bestemd? En toen.....helaas....kwam EMMA weer eens duidelijk op mijn pad.

U leest het goed lieve lezer. Ik zei helaas. Want de manier waarop Even Mooi Maar Anders weer op mijn pad kwam was tragisch. Vrijdagochtend...het regende, het was druk op de wegen en in de verte hoorde ik ambulances. Sinds ik moeder ben heb ik de bizarre gewoonte overgenomen van mijn eigen moeder om in mijn hoofd te checken waar de kids zijn als ik een ambulance hoor (mijn moeder doet het ook bij onweer...dat doe ik dan gelukkig weer niet hahaha). Iedereen was op school en kleinie was bij mij. Pfieuwww....

Ik surf naar 112twente en lees dat er een 14 jarige scholiere is omgekomen bij mij in de buurt. slik....dat is heftig...moet er niet aan denken. Net voor de kerst, dat ook nog! Het blijft in mijn hoofd malen.... Einde van de dag niets gehoord dus dan ga je er onbewust uit dat het een onbekende is. Maar dan....zondag krijg ik een appje van mijn moeder....

EMMA is overleden...een dochter van twee mensen uit het Leger des Heils (ik kerkte daar vanaf mijn geboorte) waar ik vroeger mee op ben gegroeid. Kennen deed ik haar alleen heel erg vanaf de zijlijn maar haar ouders heb ik gekend en dat sloeg in als een bom. Het liet me niet los...en de mensen die ik ken (die de familie ook kennen) ook niet. Heftig.... wat een trauma voor de familie...wat een groot verdriet. Er komt een begrafenis en ik twijfel...moet ik gaan? Ik heb zelf vroeger een vriendje verloren en alle oud zeer komt boven. Mijn lichaam protesteert zelfs nog de nacht ervoor en heel even denk ik dat ik niet zal gaan. Toch besluit ik 's ochtends te gaan, ik moet er weer door heen. Het oude verdriet komt weer even terug in al zijn heftigheid maar het hoort erbij...weer een stukje verwerken. Het is heftig. Veel jongeren en veel verdriet. Ik luister naar de plechtigheid. Emma blijkt de afkorting die de rode draad in mij leven is verwezenlijkt te hebben in haar korte leven. Emma was een mooie meid, maar geen standaard puber. Grappig, lief, zorgzaam en dacht na over het leven en over wat ze wou. In de bloei van haar leven en zeer geliefd. Even Mooi Maar Anders.... volgens mij klopte haar naam helemaal!

Ik heb de afgelopen weken veel nagedacht over het Even Mooi Maar Anders-principe en over Emma en wat er met haar gebeurd is. We kunnen het niet terugdraaien, kon dat maar. Maar ik kan haar leven wel eren door haar naam eer aan te doen. Even Mooi Maar Anders zijn.... en dan kom ik weer terug op mijn eigen EMMA-weg. Waarom ben ik ook al weer een WAHM? Ik wil genieten van mijn kinderen en er voor ze kunnen zijn. En sinds ik me weer bewust geworden ben dat mijn weg EMMA is.... past het puzzeltje weer en geniet ik van mijn kinderen. Leg ik wat vaker mijn werk neer om even te luisteren. En nee.....het maakt het thuismoederschap niet altijd minder pittig hoor. Het is een vak op zich, daar ben ik wel achter. Vooral als kleinie weer een driftbui heeft op het plein en ik weer lekker kort door de bocht moet zijn en baal als ik van het plein af moet lopen met een schoppende 3 jarige in mijn armen. Maar des te meer geniet ik nu van mijn kinderen en van de mooie momenten, van mijn menselijk zijn en van de kansen die ik nu krijg. Want ik kan dit nooit meer over doen....en dus...Even Mooi Maar Anders, EMMA je past gewoon bij mij! Geen spijt en ik tel mijn zegeningen!

Ter nagedachtenis aan Emma*,  een bijzonder meisje dat haar naam eer aan deed en genoot van elk moment van het leven.....je zult nooit vergeten worden!


      januari 2015

    


Passanten en betrokkenen...

Het afgelopen jaar was bizar! Ik was werkloos en had nog geen zicht op een baan toen ik begon aan 2014. Ik had stress vanwege iemand die me lastig viel en we waren aan het wachten op een crisisplaatsing van pleegzorg. Ik was ongeduldig. Ik moet ook zeggen, ik was pissed. Ik was zwaar teleurgesteld in de mensheid. Zoals altijd leer je mensen kennen als je in "slechtere tijden" komt. En oh wat ben ik hard gevallen! Even leek het alsof ik er ook niet uit kon komen. Ik had hartkloppingen en zat bij de pakken neer. Nou is het een natuurlijk proces dat je voordat je alles kan accepteren een periode hebt waarin je daar altijd wel eerst mee aan het worstelen bent, maar ik moet zeggen dit duurde echt veel te lang voor mijn doen. Ik weet niet hoe maar op de een of andere manier heb ik tegen mezelf gezegd: adem in adem uit....ook dit gaat voorbij. En natuurlijk was daar mijn lieve man die memet veel geduld  er door heen heeft geholpen. En toen ging het leven gewoon door.... Er kwam weer een pleegje (een meisje van 8 jaar) en daarna kwam er weer een pleegje....dit keer een behoorlijk beschadigd meisje en uiteindelijk bleef ze behoorlijk lang bij ons. Dat zette onze wereld op zijn kop. Maar toch, door alles heen voelde het goed om iets te kunnen betekenen voor kinderen die niet in hun eigen leefomgeving terecht konden zijn. We hebben overleefd en we hebben afgelopen jaar vaak gedacht: waar zijn we aan begonnen. Maar langzaam aan settelde de kleine pleeg zich bij ons en ging het super totdat ze naar een definitief gezinnetje vertrok. Wat uiteindelijk overbleef was een goed gevoel en bovenal het gevoel dat het zinvol was.

Pleegje bracht ook conflicten met zich mee. Tussen haar en mij, tussen de kinderen, maar zeker ook tussen mij en de buitenwereld. Het is lastig voor een buitenwereld als een meisje behoorlijk beschadigd is en een bepaalde benadering nodig heeft om hier mee om te gaan omdat mensen meer dan de helft van wat er gebeurde niet zagen. Dat vond ik zelf ook moeilijk, helemaal omdat voor de buitenwereld veel verborgen bleef. Met  veel vallen en op staan ben ik hier langzamerhand wat groter in geworden. Als pleegouder heb je te maken met heel erg veel partijen: pleegzorg, jeugdzorge, de eigen ouders van pleegje, pleegje zelf, je eigen familie,de kleine cirkel van betrokkenen er om heen maar ook mensen die je gewoon in het leven tegenkomt, de passanten. De kunst is om te leren zien of iemand slechts een passant is of een daadwerkelijk betrokkene. Ik vond het moeilijk om daarin onderscheid te maken en trok me te veel aan van wat "passanten" zeiden. Soms dacht ik ook dat iemand betrokken was maar bleek het toch een "passant"te zijn, gewoon omdat ik veranderde of die persoon toch anders was dan ik had verwacht. Veel betrokkenen in mijn leven bleken passanten te zijn. Maar uiteindelijk waren daar ook mensen die betrokken waren en betrokken bleven en ons ondersteund hebben. Mensen die zagen dat de plaatsing pittig was en even zeiden: zal ik de kids ff uurtje meenemen? of meid, hoe is het? Ik zie hoe je aan het worstelen bent en misschien reageer je niet altijd ideaal maar je bent ook maar een mens, kan ik je helpen? Hoe waardevol zijn die mensen! En hoe dankbaar ben ik dat ik deze mensen het afgelopen jaar heb leren kennen! Waar ik op een gegeven moment dacht dat ik alleen maar passanten aan kon trekken heb ik nu na iets meer dan een jaar een klein aantal mensen die me steunen door dik en dun. Die misschien, net als ik, niet altijd even handig in communicatie zijn maar waar ik wel het gevoel bij heb: ik mag een fout maken, ik mag boos worden en ik mag er zijn. We zijn tenslotte allemaal mensen, nietwaar?

Ik wens jullie allemaal in 2015 je eigen groep vrienden toe waarbij je je op je gemak voelt en jezelf kan zijn. Lord only knows hoe waardevol dit is in een mensenleven!


  september 2014

    


Wie ben je? Wat doe je?

Al een paar weken sinds de opening van de website wil ik een blog schrijven maar het lukte niet vanwege de kinderen. Die hadden nog vakantie. Daarnaast liep het storm met de bakmixen en had ik hier en daar nog een feest te organiseren. Maar uiteindelijk gingen mijn kinderen  weer naar school en is hier hier stil in huis.....muisstil! Heerlijk, even weer tijd voor mezelf: een boek of film met een kopje thee, of natuurlijk werken aan Tante Keet. De komende weken zijn we nog druk met de website en flyeren. Maar daarna gaan we braderieen en markten verkennen en daar wil ik nu al vast voorwerk voor doen. Het voelt goed om weer aan het werk te zijn en dan vooral voor mezelf aan het werk te zijn. Ik ben super tevreden over de producten en diensten die ik bied en daarnaast ben ik relaxed over de koers dit ik gekozen heb.

Wat een contrast met vorig jaar. Vast in een reorganisatie en het was een zware periode. Een periode van keuzes maken en vooral gaan staan voor je zelf en doen waar je achter staat. en even koersloos zijn....dat was in die situatie best moeilijk. Gelukkig heb ik geen spijt nu van de keuzes die ik heb gemaakt en hebben we inmiddels een zwaar relaxte zomervakantie achter de rug. Nou ja, relaxt? Starten met je eigen bedrijf midden in de zomervakantie van de kinderen is natuurlijk niet rustig. Maar het was wel genieten. De eerste opdracht  (een high tea op locatie) binnenhalen en deze uitvoeren. De opening van de website! Ik kan iedereen aanraden om van tijd tot tijd een stil te staan bij wie je bent, wat je doet en of je er nog wel achter kunt staan. Een kleine waarschuwing is op zijn plaats: als je eenmaal weet wat dat is en het is iets anders dan waar je op dat moment staat dan is het moeilijk om NIET te gaan bewegen. Maar ook dat proces met zijn groeipijnen heeft natuurlijk zo zijn charmes! Ben benieuwd of jullie keerpunten hebben meegemaakt in je leven of misschien juist nu op een kruispunt staan waarin je moet gaan kiezen welke koers je gaat varen....


     september 2014

    


Een andere koers...                                                    

Al een paar weken sinds de opening van de website wil ik een blog schrijven maar het lukte niet vanwege de kinderen. Die hadden nog vakantie. Daarnaast liep het storm met de bakmixen en had ik hier en daar nog een feest te organiseren. Maar uiteindelijk gingen mijn kinderen  weer naar school en is hier hier stil in huis.....muisstil! Heerlijk, even weer tijd voor mezelf: een boek of film met een kopje thee, of natuurlijk werken aan Tante Keet. De komende weken zijn we nog druk met de website en flyeren. Maar daarna gaan we braderieen en markten verkennen en daar wil ik nu al vast voorwerk voor doen. Het voelt goed om weer aan het werk te zijn en dan vooral voor mezelf aan het werk te zijn. Ik ben super tevreden over de producten en diensten die ik bied en daarnaast ben ik relaxed over de koers dit ik gekozen heb.

Wat een contrast met vorig jaar. Vast in een reorganisatie en het was een zware periode. Een periode van keuzes maken en vooral gaan staan voor je zelf en doen waar je achter staat. en even koersloos zijn....dat was in die situatie best moeilijk. Gelukkig heb ik geen spijt nu van de keuzes die ik heb gemaakt en hebben we inmiddels een zwaar relaxte zomervakantie achter de rug. Nou ja, relaxt? Starten met je eigen bedrijf midden in de zomervakantie van de kinderen is natuurlijk niet rustig. Maar het was wel genieten. De eerste opdracht  (een high tea op locatie) binnenhalen en deze uitvoeren. De opening van de website! Ik kan iedereen aanraden om van tijd tot tijd een stil te staan bij wie je bent, wat je doet en of je er nog wel achter kunt staan. Een kleine waarschuwing is op zijn plaats: als je eenmaal weet wat dat is en het is iets anders dan waar je op dat moment staat dan is het moeilijk om NIET te gaan bewegen. Maar ook dat proces met zijn groeipijnen heeft natuurlijk zo zijn charmes! Ben benieuwd of jullie keerpunten hebben meegemaakt in je leven of misschien juist nu op een kruispunt staan waarin je moet gaan kiezen welke koers je gaat varen....


     augustus 2014

    


Welkom bij Tante Keet,                                                    

Hartelijk welkom op mijn website! Wat vind ik het ontzettend leuk dat jullie de moeite nemen om mijn webwinkel te bezoeken. Ik hoop dat jullie er net zo veel plezier aan zullen hebben als dat ik samen met mijn man heb mogen beleven aan het voorbereiden! Alhoewel.... natuurlijk was het voorbereiden leuk, maar het was ook heel erg spannend. Er zijn genoeg moment geweest dat ik echt even "stressed out"  was en manlief en ik hebben zeker ook wat hobbels gehad op weg naar de website toe. Ook de kinderen moesten weer wennen aan het feit dat mama niet altijd meer beschikbaar was en dat was best even slikken hoor! Maar bovenal leefden wij als gezin allemaal naar dit belangrijke moment toe en genieten we nu volop, want: de website mag open! Relax mama ;-) !

Op deze pagina's ben ik van plan te bloggen. Over alles wat Tante Keet zoal mee maakt in haar leven en wat het de moeite waard maakt. Ik hoop dat jullie regelmatig een kijkje komen nemen en dat jullie er van zullen genieten!

Wees welkom namens Tante Keet,

Sam

© 2014 - 2017 bijtantekeet | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel
Deze website maakt gebruik van cookies. Accepteren Meer informatie
Wat is een cookie? Een cookie is een klein tekstbestand dat bij je bezoek aan een website naar je computer wordt gestuurd. Zowel deze website als andere partijen kunnen cookies plaatsen. Waar worden cookies voor gebruikt? Deze website gebruikt cookies om het gebruiksgemak en de prestaties van de website te verbeteren. Met behulp van cookies zorgen we er onder andere voor dat je bij een bezoek aan onze site niet steeds dezelfde informatie ontvangt of moet invoeren. Cookies maken het surfen op de site dus een stuk prettiger. Er bestaan verschillende typen cookies. Deze website maakt gebruik van permanente cookies en sessie cookies. Permanente cookies: Hiermee kan de website speciaal op jouw voorkeuren worden ingesteld. Bijvoorbeeld om jouw toestemming tot het plaatsen van cookies te onthouden. Hierdoor hoef je niet steeds jouw voorkeuren te herhalen waardoor je tijd bespaart en gemakkelijker door de webwinkel navigeert. Permanente cookies kun je verwijderen via de instellingen van je browser. Sessie cookies: Met behulp van een sessie cookie kunnen we zien welke onderdelen van de website je met dit bezoek hebt bekeken. Wij kunnen de webwinkel daardoor zoveel mogelijk aanpassen op het surfgedrag van onze bezoekers. Deze cookies worden automatisch verwijderd zodra je jouw browser afsluit. Met welk specifiek doel plaatst deze website cookies? Deze website plaatst cookies om de volgende redenen: Winkelwagen (functionele cookie): Onthouden welke producten in je winkelmandje liggen. Zonder deze cookie kun je geen producten bestellen of in je winkelmandje plaatsen. Cookiekeuze (functionele cookie): Onthouden of je ons toestemming hebt gegeven tot het plaatsen van cookies. Google Analytics (tracking cookie): Meten hoe je de website gebruikt en hoe je ons hebt gevonden en hier met rapportages inzicht in proberen te verkrijgen. Google AdWords (tracking cookie): Meten we hoe je de website gebruikt en hoe je ons hebt gevonden. Deze kennis gebruiken we om onze AdWords campagnes te verbeteren. Facebook (Social Media cookie): Met deze cookie is het mogelijk om onze Facebook pagina te 'liken'. Deze button werkt door middel van code die van Facebook zelf afkomstig is. Twitter (Social Media cookie): Met deze cookie is het mogelijk om onze Twitter pagina te volgen. Deze button werkt door middel van code die van Twitter zelf afkomstig is. AddThis (Social Media cookie): Met deze cookie is het mogelijk om onze content te delen via Facebook, Twitter, Hyves en diverse andere social media websites. Affiliate marketing (marketing cookies): Deze cookies gebruiken wij om partnersites (affiliates, zoals Daisycon, TradeTracker en Cleafs) te belonen voor hun bijdrage aan de verkoop. Review sites (marketing cookies): Wij worden graag door klanten beoordeeld. Hiervoor gebruiken we een review site zoals The Feedback Company. Deze plaatst cookies voor een juiste werking. Hoe kan ik cookies beheren of verwijderen? Meestal kunnen cookies worden beheerd, bewerkt en verwijderd via je browser. Meer informatie over het in- en uitschakelen en het verwijderen van cookies kan je vinden in de instructies en/of met behulp van de Help-functie van jouw browser.